Дебатата за скратена работна недела со четири работни дена или помал број часови е веќе отворена во Македонија, инспирирана од вакви примери во земјите од Западна Европа. Во Исланд, Белгија, Шпанија, Германија ваквите модели покажаа дека е можно да се постигне ист или поголем учинок од вработените со помалку работни часови.
Но, клучното прашање е: Дали македонската економија е структурно подготвена за таков чекор?
Краткиот одговор е: Не целосно, барем не без сериозни предуслови.
Проблемот не е во бројот на работни часови, туку што се создава во тие часови. Македонските работници, во просек, не работат малку. Напротив, бројот на работни часови годишно е споредлив, а често и повисок од дел од земјите во ЕУ.
Сепак, продуктивноста, мерена преку БДП по работен час, е значително пониска и изнесува околу 40% од просекот на ЕУ и на нивото на Западен Балкан, каде изнесува 39%. Тоа значи дека проблемот не е во тоа колку се работи, туку како се работи, со каква технологија и во каков вид сектори. Автоматско скратување на работната недела без зголемување на ефикасноста би значело или помал вкупен економски учинок или притисок врз компаниите и платите или зголемување на сивата економија.
Според податоците на Организацијата за економска соработка и развој (OECD) за периодот 2020–2023 година, просечната продуктивност на трудот во земјите од Западен Балкан изнесува околу 27 долари по работен час, наспроти 68 долари во Европската Унија, што укажува на значителен јаз во однос на европските стандарди.
Во рамките на Западен Балкан, највисока продуктивност има Црна Гора со 33 долари по работен час, а следуваат Северна Македонија со 31 долар, Косово со 27 долари, Србија 25 долари и Босна и Х…
