Во последните три децении, глобалните финансиски пазари претрпеа трансформација што по својата длабочина може да се спореди со индустриските и технолошките револуции од минатото. Јавната дебата најчесто се задржува на симптомите на оваа промена – движењата на каматните стапки, инфлациските притисоци или одлуките на централните банки. Но, зад овие настани се крие структурна еволуција што ретко се анализира систематски: драматичниот раст на разновидноста и специјализацијата на финансиските производи што им стојат на располагање на компаниите.
Денешниот корпоративен финансиски свет повеќе не може да се опише преку едноставната дихотомија меѓу долг и сопствен капитал. Наместо тоа, компаниите функционираат во комплексен финансиски екосистем, составен од хибридни инструменти, структурирани обврзници, контингентни договори и производи дизајнирани за тесно дефинирани групи на инвеститори. Оваа трансформација не е случајна, ниту, пак, е резултат на финансиска екстраваганција. Таа претставува рационален одговор на зголемената хетерогеност на економските субјекти и на потребата ризикот да се распределува попрецизно.
Историски гледано, финансирањето на фирмите во поголемиот дел од дваесеттиот век беше високо стандардизирано. Банкарските кредити и обичните акции доминираа како главни извори на капитал. Оваа стандардизација имаше значајни предности: висока ликвидност, јасна регулаторна рамка и релативно ниски трансакциски трошоци. Токму таа стандардизација создаваше системска слабост. Фирмите што отстапуваа од „просечниот“ ризичен профил – иновативни стар…
